Het leek alsof ik in de wolken was, ver weg van alles, met een zachte wind in mijn haren en heerlijk reizend van wolk naar wolk. Net als elke andere dag zat ik in de trein, niets meer en niets minder. Behalve die kleuren, die me telkens bleven aanspreken. In een mooie kleine vorm straalden ze, tot het mij doordrong dat het haar ogen waren. Terwijl ze naar buiten keek met een blik, een gedachte die ver weg was voor me om te kunnen bereiken. Ooh kon ik alleen maar een enkele gedachte daarvan vast houden en voor eeuwig in haar ogen zinken, zinken als een zinkende ship,

Diep ... Diep ... In de oceaan

Met het zon licht langzaam opkomend , straalde het zo mooi over haar gezicht net als een bloem in de ochtend die naar een paar regendruppels vroeg, die met schoonheid bloeit en tegelijkertijd zo heerlijk ruikt.
Zonneschijn over die mooie kleuren, die in geen woorden omschreven konden worden. Sprakeloos keek ik naar haar, ik zuchtte zachtjes, oh wat een schoonheid. Ze kon me niet horen, haar gedachtes waren mijlen ver
Keer op keer probeerde ik haar aandacht te trekken, te winnen, maar tevergeefs.. zonder succes.Mijn hart gaf de hoop op, mijn laatste zucht benadrukte mijn wanhoop.
Deze zucht trokken haar ogen, die mooie kleuren, met een diepe blik die ik van geen kant en op geen enkele manier kon ontwijken. Mijn gedachtes bevolen me die blik te ontwijken, iets te doen, iets te zeggen maar mijn lichaam verlamde. Enkel een simpele hoi, die me veel moeite had gekost, deden haar even stiekem glimlachen. Met een klein handgebaar groette ze me terug en wachtte mijn reactie af. Ik kon niks uitbrengen of doen, enkel in haar ogen kijken. Tot ze een gebaar gaf dat me schokte, een gebaar zo zacht bedrukt met haar zachte handen en een zachte blik, probeerde ze het te vertalen om me laten weten dat ze me niet kon horen, met haar handen op haar borsten gekruist, een beetje bang voor mijn reactie, bang dat ik het raar zou vinden.

Maar ik kon haar niet ontwijken, ik kon haar ogen voor geen rede ontwijken. Met een zachte glimlach zwaaide ze haar handen voor me gezicht alsof ze me wakker wilde maken
Maar ik bleef kijken, betoverd door haar lach en haar gebaar net als of ik het kende en het begreep.Toen voelde ik haar zachte hand over mijn gezicht glijden met een tikje op me neus, en haar mooie hand gebaar van je bent knettergek en lief giggelen.Ohh ze liet daar mee elke hemel wolkje smelten in der handen mee.Ineens kijkt ze verdrietig en dat zag ik gelijk in der ogen, met een zachte stem dat met veel moeite, woorden bedrukte om te laten vragen; vindtje het erg dat ik doof ben ?! Met een onschuldge blik, bang voor een antwoord waar ze haar hele leven mee leeftWaar ik nee erop antwoorde met een zachte lieve lachje en zachte nee knik zoat ze mij door heeft, maar dat bleek toch niet nodig te zijn. Haar zachte lach werden muziek melodien in me oen ondanks ze zo zacht lachte. Even verder op zag ik een ziekenhuis papiertje in der handen die ze hard i haar handen hield.Nieuwsgeirig vroeg ik of ze iets haat horn over haar gezondheid met een moeilijke handgebaar waar ze barste van het lachen over. Maar toch begreep ze mij en probeerde mij te ontwijken keer op keer.Ineens gaf ze me dat papier in haar handen, waar ik heel aandachtig erin ging lezen en lezen en lezen.

Me adem werd zwaarder
Me hart klopte harder
Me gevoel zachte naar de boedem van me donkere verleden.

Ik kon me ogen niet geloven, hoe kan dat zijn dat iemand zo lief en aardig die al zo moeilijk heeft in der leven met haar doof zijn en nu hoort ze dat er “iets” zou mis zijn met haar ogen !!!!
Oneerlijk bedrukt, wreed hart van steen vond ik van dit wereld. Maar toen zag ik haar ogen en slikte alles in me, met een lach bedekken zodat ze het niet ziet, en zacht bedrukken dat het goed kom.
Maar ineens sloeg me een vraag binnen, toen ik even rond om me keek.

Ga je da alleen daar ? vroeg ik me af “ hard op “

Ze knikte met haar hoofd met een schaamte in haar ogen als of het haar eigen schuld is, dit allemaal. Ik dacht geen seconde verder en smste me werk dat ik niet kwam opdagen vandaag, dat een vriend mij hard nodig heeft in moeilijk tijden en dat ik die gene niet alleen zou laten in zulke momenten. Ik kreeg niet zo gek lang daarna een sms terug met “ succes en we zien jou morgen wel, zorg goed voor je vriend “
Ik typte op me telefoon dat ik met haar kwam , want ik kon me zelf niet vergeven hiervoor, beter gezegd, God zou me nooit vergeven om haar alleen zo alleen te laten gaan in haar eentje .Ze lacht met haar verlege wangen die dcht bij me kwamen met een zachte kus op me wang, waar ik even me evenwight kwijt raakte al zat ik op een bank. We stapte uit de trein en namen die bis aar de ziekenhuis. Waar ze telkens meer en meer bang van werd, bang voor antwoorden waar geen mens aan kan horen, net als of ze iets special van je afnemen.

Ik hield haar hand vast met een zachte lach bedrukt van ; komt goed, maak je niet druk.
“ Ik ben bij jou nu “ ;325;

Maar eerlijk gezegd, was ik net zo nerveus voor haar en kon ampers voorstellen hoe moeilijk het zou zijn o in haar schoenen staan, en toch hoopte ik om in haar schoenen te zijn en zij in de mijne.
Maar dat gaf haar een rust gevoel , hoe gek het ook klinkt, maar eenmaal op ziekenhuis pakte ze me telefoon en bleef ze erin typen en typen terwijl ik zelf afvroeg hoe en wat er zal allemaal gebeuren met haar, met zorg in me hart voor haar.

Ineens liet ze me zien wat ze in me mobile had getypt.
Text : zou je bij mij blijven tijdens het test ?
En wat ze mij vertellen wil ik dat jij het mij verteld en niemand anders.
Ik moet het horen van iemand die om me geeft, en niet van dokter die harteloos is en mij als nummer ziet , of als zijn werk.
Zodat ik weet dat ik ergens voor stond, dat ik weet dat iemand mij mist zoals ik ben.

De dokter begon met zijn test en het duurde langer en langer en steeds langer. Met nare gevoel in ons harten moesten we het samen doornemen en samen staan we veel sterker.
Na heel lang testen, was het voorbij en zij ging uit het test kamer en ik bleef bij haar dokter om resultaat van haar ogen te horen. Ik kwam uit de kamer en daar stond ze voor me, ze stond als een angel met de zorgen van het hele wereld op der schouders waar ik als antwoord me handen op der schouders legte en haar ogen kuste. Met een traan in me oog die op haar handen viel, ze hield me handen vast net als of tijd zo kort is, maar dat was ook zo, alleen zo jammer dat haar tijd van der gestolen is door een vreselijke ziekte dat ze verbergte van iedereen en perongeluk uit de mond van haar dokter viel tijdens resultaat bespreken van haar ogen in zijn kamer.

Een vreselijke ziekte die haar stuk voor stuk breekt en afneemt

Met een depe zucht hield ik haar in me armen net als een kleine kind die zijn moede niet wil los laten, met ogen vol tranen verbergen achter zich. Na die dag , zijn we beste vrienden geworden en elke dag als een nieuwe begin zien En elke avond als een moment zonder elkaar tot het lot haar van me nam. Haar laatste adem, zonder pijn of verdriet nam het lot haar van me af, op de wolken van hemel waar ze hoort, waar ik haar ogen kleuren overall om me zien , en haar lach als een zachte wind in me haren waaien.

Ohh wat mis ik haar toch.
Zij in een de wolken van de hemel en ik een verloren ziel op aarde, wachten tot die dag dat we samen zijn.

Geschreven door © Pling
With special thanks to: Hero & Evin Girl. ;339;